Over mij

Ik ben Francis. Ik hou van tuinieren, wandelen, lezen, gek doen en creatief rommelen met papier en lijm. Mijn oma-hobby’s, zeg ik soms. Ik lach graag — het liefst om mezelf. En ik ben iemand die alles eerst probeert zelf te doen. Altijd gedaan. Niet omdat ik geen hulp durf te vragen — maar omdat ik nu eenmaal zo in elkaar zit.

Dat heeft me op een gegeven moment een burn-out opgeleverd. Moeder, altijd doorgaan, en ondertussen die stem in mijn hoofd die overal commentaar op had alsof hij fulltime in dienst was. Tot mijn lichaam daar andere ideeën over had.

Mijn eerste gedachte was niet: ik ga hulp zoeken. Het was eerder: ben jij helemaal gek geworden. Dit kan niet. Je bent moeder. Los dit op.

Dus dat deed ik. Niet naar een coach, niet naar therapie — maar studeren, lezen, uitzoeken. Ik wilde begrijpen wat er met me gebeurde. Waarom ik mezelf constant voorbijliep. Waarom ik precies wist wat ik nodig had en het vervolgens alsnog niet deed.

Dat werd geen mooi spiritueel “reis naar mezelf”-verhaal. Meer een rommelig en confronterend proces waarbij ik ontdekte hoeveel gedrag ik al jaren normaal had gevonden terwijl het me langzaam leeg trok.

En hoe langer ik daarmee bezig was, hoe vaker ik datzelfde patroon bij anderen zag. Die stem. Die rem. Die kloof tussen wat je wilt en wat je doet. Ik herkende het meteen — omdat ik er zelf middenin had gezeten.

Ik ben oprichter van InItinere. Nog steeds iemand die het liefst alles zelf doet. Nog steeds onderweg. Maar ik weet nu tenminste het verschil tussen welke stem van mij is — en welke gewoon heel hard tettert.

Ik heb een lichte allergie voor vaste etiketten — dus ik doe meer dan alleen coaching. Ik ben ook boekhouder, werk met het lichaam als het hoofd even niet wil meewerken, en schrijf over zelfzorg zonder dat het voelt alsof je voortaan om vijf uur ’s ochtends groene smoothies moet blenden.

Ik weet nu wat het kost. Ik heb het aan den lijve ondervonden. Jaren. In tijd, energie, zelfvertrouwen en dingen die ik allang had willen doen maar niet deed.

Die rekening wordt groter hoe langer je wacht.

Die stem in je hoofd doet zich voor als je beste vriend die het zo goed met je voorheeft en je wilt beschermen — maar heeft eigenlijk meer weg van een overbezorgde beveiliger die bij elk idee dat je hebt meteen komt aanrennen alsof er brand is.

Perfectionisme is geen hoge standaard. Het is een fruitschaal vol plastic fruit — ziet er prachtig uit, maar je kunt er niks mee. En uitstelgedrag is geen motivatiegebrek. Het is wat er gebeurt als die beveiliger al bij de deur staat voordat jij überhaupt bent begonnen.

Uiteindelijk kom je er niet uit door harder je best te doen. Maar wel door eindelijk te kijken wat er echt in de weg staat.

Dat gun ik jou ook.