Wat als goed genoeg niet betekent: ik doe minder mijn best?
Het is nog niet goed genoeg. (Het is nooit goed genoeg.)
Er is een mail die al drie dagen in de conceptenmap staat.
Hij is eigenlijk al klaar. Hij is zelfs best goed. Maar er klopt nog iets niet aan de tweede alinea, en die openingszin had misschien iets directer gekund, en eigenlijk weet je niet meer of "vriendelijke groet" of "met vriendelijke groet" professioneler overkomt en dus staat hij daar nog.
Dag één. Dag twee. Dag drie. Nog steeds niet verzonden en inmiddels al 5 keer nagelezen om te zien wat aangepast moet worden.
Perfectionisme is een meester in vermomming.
Het verkoopt zichzelf als kwaliteit. Als "ik neem dingen serieus." Als "ik heb nu eenmaal hoge standaarden."
Dat klopt vaak ook gewoon. Wie wil niet goed werk afleveren? Daar is toch niks mis mee?
Maar er is een verschil tussen iets goed willen doen en niet durven verzenden totdat het foutloos is.
Het eerste levert iets op. Het tweede houdt je vooral heel erg bezig met niet falen terwijl je ondertussen ook niks afmaakt. Hmmm.... - Zie mijn gezicht nu in denkmodus.. waarvan herken ik dit?
Het verraderlijke is dat het eruitziet als inzet.
Mensen om je heen zien hoe serieus je alles neemt. Ze zeggen bewonderend: "Jij doet altijd zo je best."
En jij denkt: als jullie eens wisten hoe het vanbinnen voelt. Die constante ruis van het is nog niet goed genoeg. Het gevoel dat je iets instuurt en er meteen achteraan wil roepen: wacht, ik had het eigenlijk iets anders bedoeld.
Dat is geen hoge standaard, maar uitputtend en vaak ook iets om heel onrustig van te worden.
Er zijn mensen die ‘goed genoeg’ horen en denken: heerlijk, wat ontspanning.
En er zijn mensen bij wie het zenuwstelsel reageert alsof iemand net heeft voorgesteld om voortaan met je ogen dicht auto te rijden.
Want als je je hele leven hebt geleerd dat jouw waarde zit in hoe goed je dingen doet, dan voelt "goed genoeg" als een gevaarlijk experiment.
"Goed genoeg" voelt als opgeven.
Maar wat als goed genoeg niet betekent: ik doe minder mijn best?
Wat als het betekent: ik sta mezelf toe om te bestaan zonder dat alles eerst foutloos moet zijn?
De dingen die ik persoonlijk het meest waardeer — in mensen, in werk, in teksten — zijn zelden perfect.
Ze zijn eerlijk. Ze zijn echt. Ze hebben soms een rafeltje.
En juist dat rafeltje maakt ze herkenbaar. Het maakt ze menselijk
Perfectie ziet er vaak prachtig uit, maar het voelt een beetje als plastic fruit op tafel. Mooi. Glimmend. En totaal niet iets waar je echt trek van krijgt.
Herken je de conceptenmap? Ik schrijf vaker over perfectionisme — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week. Zonder uitroeptekens. Beloofd.
Wil je hier verder over lezen?
Ik schrijf over de dingen waar we onszelf vaak in vastzetten — zonder dat we het meteen doorhebben.
Bijvoorbeeld over:
