Waarom we herinneringen bewaren maar ze vergeten te beleven
847 vakantiefoto’s en geen fotoalbum.
Wat doen we op vakantie? Foto’s maken. Foto’s maken van de omgeving, van gebeurtenissen, van de kinderen. En wat doen we als we terugkomen van vakantie? Niet het voornemen om ze door te nemen, de leukste uit te kiezen en te printen bij de Hema. Ze zitten vaak de volgende vakantie nog steeds op je telefoon.
En als je dan verder aan het scrollen bent, zie je ook vakantiefoto’s van het jaar ervoor. We bewaren ze jarenlang om ‘later nog eens een album te maken’.
Het kan onbelangrijk lijken, maar is het niet een beetje raar dat we ze verstoppen in onze telefoon of er voor de zekerheid een back-up van maken op de computer en er vaak verder niet veel mee doen?
Toen ik klein was, haalde mijn vader soms een groot scherm tevoorschijn dat hij uitklapte. Dan zette hij de projector zo neer op de eetkamertafel dat het goed gericht stond op het scherm en pakte hij doosjes met een rij dia’s erin om te gaan bekijken. Het was net of hij een bioscoopzaal aan het voorbereiden was. We keken dan naar dia’s van een laatste vakantie of een eindeloze rij met dia’s van bloemen en planten. En dan begon het.
"Kijk... een bloem."
Klik.
"Nog een bloem."
Klik.
"Hier zie je dezelfde bloem, maar dan iets meer van links.
Na 10 dia’s was er dan een gevecht om de afstandsbediening, zodat we konden door ‘scrollen’ naar dia’s waar wij opstonden.
Dan kwam er weer een huisje voorbij met een mooi geveltje of een eend in een vijvertje.
Het was iets dat we samen deden. Pa, ma, broers en zussen bij elkaar met zijn allen dia’s kijken van een vakantie.
De tijd stond dan een beetje stil. We spraken en lachten over herinneringen en soms volgde een kleine ruzie, omdat iemand in een deuk lag om een ander. Samen herinneringen opnieuw beleven door te kijken naar foto’s die waren gemaakt om een moment vast te leggen.
Nu maken we op vakantie 847 foto’s en eenmaal thuis kijken we er drie terug. De eerste, omdat hij toevallig bovenaan staat. De tweede, omdat iemand vraagt: “Was dat nou in Frankrijk?” en de derde, omdat je per ongeluk te ver naar beneden scrolt.
En ik geef toe. Ik heb ook zo’n map op mijn computer met foto’s van de afgelopen jaren. Met het vaste voornemen om er ooit nog eens een mooi album van te maken en ze naar de Hema te brengen. Dat album heb ik ook nog steeds niet gemaakt.
Sterker nog, op mijn telefoon staan inmiddels ook alweer foto’s van een vakantie uit 2024 die blijkbaar nog wachten op hun grote doorbraak.
Ik vermoed dat ik niet de enige ben.
We zijn tegenwoordig ontzettend goed in bewaren. Alles staat veilig opgeslagen. Voor het geval we ooit tijd hebben om het allemaal nog eens rustig te bekijken.
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — over perfectionisme, uitstelgedrag en die momenten waarop we merken dat we vooral bezig zijn met doorgaan.
Wil je verder lezen?
Bijvoorbeeld over:
