Serieuze dingen vragen serieuze opofferingen
En gehaakte jasjes voor chihuahua’s
Er zijn van die momenten waarop je jezelf ineens afvraagt hoe je hier eigenlijk terecht bent gekomen. Veel mensen doen dingen waar ze geen bal aan vinden en misschien nog wel meer mensen die niet doen wat ze wel willen.
Laten we eerlijk zijn. We leren vanaf kleins af aan dat we serieus moeten zijn als we serieus genomen willen worden. Dat serieus zijn blijft hangen en als je dan je eerste baan krijgt, ben je zo serieus mogelijk om maar een goede indruk te maken en hopelijk ook nog iets te leren om later hogerop te komen.
En daar zit je dan. Op kantoor of zo. Een beetje naar je beeldscherm te staren. Voor sommigen is het geweldig, maar vaak klagen we na een lange werkdag thuis over van alles. Maar ja, serieuze dingen vragen serieuze opofferingen. Dus je gaat ermee door.
Ik weet het, omdat ik er ook heb gezeten in dat kantoor en ik heb ook ondervonden dat veranderen van werkgever niet de uitweg was om een beetje meer plezier te hebben. Alleen al de twee uur reizen van en naar het werk braken mij op. In de ochtend stap je in de metro en dan zit iedereen wat op zijn telefoon te staren. Je komt het gebouw binnen waar een horde mensen staat te wachten voor de liften naar boven. Je wringt jezelf ertussen en krijgt een zure glimlach van een persoon die 5 meter langer lijkt te zijn dan jij en wordt geplet tussen een tas en een schouder tegen de zijkant van de lift.
Boven gooi je je computer aan en haal je eerst even koffie om dan, als je terugloopt naar je bureau, in je hoofd jezelf een oppepper te geven terwijl je glimlacht naar een collega om maar niet te laten blijken dat je inmiddels al drie keer op je horloge hebt gekeken of het al tijd was voor pauze.
Je houdt jezelf misschien voor dat het op een dag anders zal zijn. Misschien je hogerop kunt werken of je denkt stiekem aan het starten van je eigen onderneming. Misschien wel heel iets anders, zoals je eigen winkel in gehaakte jasjes voor chihuahua’s.
Het risico dat je loopt, is niet alleen dat je het gevoel hebt dat je vastzit en na tien jaar werken nog steeds geen bureau hebt met een marmeren blad en een eigen assistent. Het is dat je na tien jaar het gevoel kunt hebben dat je helemaal leeg loopt. En het ergste kan zijn dat je denkt dat je er niet uit kunt stappen door je hoge hypotheek of de zorg voor de familie thuis.
Het idee van een eigen winkel met gehaakte jasjes voor chihuahua’s heb je al jaren geleden opgegeven en hoewel je het nog steeds een goed plan vindt, denk je dat het nu te laat is of misschien denk je wel gewoon dat het je niet zal lukken, omdat je niet vindt dat je een goede ondernemer zult zijn. Dat zijn andere soort mensen, nog serieuzer dan jij. En dat kan je helemaal niet. Ze zijn slimmer, beter en vroeg gestart. Alsof ze met een extra lef-gen geboren zijn om iets te starten of creatiever zijn dan jij om te ondernemen.
Het kan ook helemaal niet gaan om zelf iets te starten. Het kan ook zijn dat je eigenlijk groenteboer had willen worden of schrijver van een serie romans. Dat je die richting jaren geleden niet koos, had een reden. Te onzeker, te weinig toekomstmogelijkheden?
Wat je niet had bedacht, is dat je je op een dag kunt voelen als iemand die geen inspiratie meer heeft voor wat hij doet. Een beetje futloos. Dat is wat ze vaak vergeten te vertellen. Dat je zeker zo’n 50 jaar moet werken in je leven en dat het dan maar beter iets kan zijn waar je voldoening uit haalt.
Misschien was die winkel met gehaakte jasjes voor chihuahua's helemaal geen goed idee.
Dat maakt eigenlijk niet zoveel uit.
Waar het om gaat, is dat er ooit iets was waar je hart sneller van ging kloppen. Iets waar je stiekem enthousiast van werd als je eraan dacht.
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week.
Wil je hier verder over lezen?
Bijvoorbeeld over:
