Perfectionisme op zomaar een zondag
Naast mijn bed ligt denk ik, net zoals bij veel mensen, een boek op het nachtkastje.
Een boek dat ooit vol goede bedoelingen is gekocht en vervolgens vooral stof verzamelt.
Bij mij ligt het er nu een paar weken. Tijdens het schoonmaken heb ik het vaak genoeg in mijn handen gehad. Of ik zie het liggen, omdat ik ’s avonds mijn telefoon erop leg.
Eigenlijk best irritant. Het lijkt mij namelijk een goed boek. Daarom heb ik het ook gekocht. Ik ben alleen niet verder gekomen dan de eerste twee hoofdstukken. Niet omdat het boek tegenvalt. Integendeel. Ik ben juist nieuwsgierig naar de rest. Ik kan bijna niet wachten om er eens echt voor te gaan zitten en het misschien in één ruk uit te lezen
Dat is precies mijn probleem. Ik wil er lekker voor gaan zitten. Ik wil niet lezen terwijl ik ondertussen denk aan alles wat nog moet gebeuren. Ik wil niet na twintig minuten stoppen, omdat ik eigenlijk nog iets moet doen. Ik wil gewoon even helemaal verdwijnen in dat boek.
En dat lukt dus al weken niet.
In de avond kijk ik er wel eens naar, maar begin ik er niet aan, omdat mijn ogen dichtvallen van de slaap en ik de letters daardoor zie dansen voor mijn ogen.
Valt dit onder perfectionisme? Ja, dat denk ik wel. Alles moet in orde zijn om eindelijk dat boek beet te pakken en ontspannen te gaan lezen. Afgelopen zondag dacht ik zo’n dag te hebben. Mooi weer, niet te warm en ik zag mijzelf al in mijn hangmatje. Drankje erbij, kussentje in mijn nek, maar nee. De zondag liep weer eens anders dan ik die ochtend in mijn hoofd had. Ik moest nog een boodschap doen en nog wat andere ‘kleine taken’. Het was dus volledig in de soep gelopen.
Dat deed mij denken aan Gladwell. Ken je die? Niet omdat hij iets specifieks over boeken of hangmatten heeft gezegd, maar omdat hij vaak schrijft over de verborgen kanten van keuzes. Over het feit dat tijd die je ergens aan geeft, niet meer beschikbaar is voor iets anders. Hij was niet de eerste die dat zei, maar aan hem dacht ik toen ik om drie uur 's middags de zon zag verdwijnen uit het stukje tuin waar mijn hangmat hangt.
Nu snap ik dat ik dan een stoel had kunnen pakken om ergens anders te gaan zitten – ik hoor je denken – of een kleedje en dan languit in het gras, maar zo werkt het niet in mijn bovenkamer. Ik wil gewoon de hele dag bezig zijn met dat boek lezen en dat was dus in duigen gevallen.
Ik wou die perfecte zondag. Zo’n dag waarop alles rustig is, alles af is en ik eindelijk zonder schuldgevoel kon doen waar ik zin in had. En dat lukt niet als je ook andere dingen wilt doen. Compromissen sluiten heet dat. Helaas zijn perfectionisme en compromissen sluiten niet echt dikke vrienden.
Maar gelukkig is het morgen weer zondag.
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week.
Wil je hier verder over lezen?
Bijvoorbeeld over:
