Maanden lang langs hetzelfde klusje lopen.
Twee bakken voor mijn huis en buurvrouwen.
Jaren geleden ben ik verhuisd naar een andere wijk in de gemeente waar ik woon. Een klein huisje, maar een hele fijne grote tuin. We hebben toen de tuin wat aangepakt, zodat het niet zo ongezellig was als je naar buiten keek, maar het had net als elke nieuwe tuin nog veel tijd nodig en aandacht om er iets leuks van te maken.
Door het kletsnatte weer en de warmte die er daarna aankwam, had ik er dit jaar niet veel aan gedaan. Voor het huis staan ook nog twee bakken. In de vorige jaren zette ik daar bloemen die geliefd zijn bij bijen in. Dit jaar stond het er maar troosteloos bij.
Al een paar weken of eigenlijk, het waren maanden, liep ik erlangs en dacht ik dat het er maar zielig uitzag. Het zat ook vol met plantjes die verdacht veel leken op iets waar de handen van een tuinman direct bij beginnen te jeuken om het eruit te trekken.
Ik had het druk, dus ik liet het maar even zo, alhoewel ik mij er dagelijks toch meer aan begon te irriteren.
Het leuke van mijn buurtje is dat ik in een soort hofje woon. In het midden staat een groot stuk groen dat afgelopen jaar kaal is gemaakt door de gemeente, omdat de bewoners hier zelf iets moois van mochten maken. Alle buren hebben iets gedaan. Plantje hier, plantje daar en zo bouwen we met elkaar wat moois en dat gezellig is.
Gisteren had ik zo’n dag waar je eigenlijk weinig zin hebt om dingen te doen. Ik had wel, zoals vaker, een heel lijstje in mijn hoofd, maar ik kon mij er niet toe zetten. Eigenlijk kwam dat, omdat het lijstje steeds langer leek te worden. Het zijn van die projecten waarvan je denkt dat je ze in de zomer doet, zoals wat klusjes in de tuin. Door het weer was er weinig van terechtgekomen en dat gaf mij het gevoel dat ik niet meer wist waar te beginnen.
Toen ik weer langs die bakken liep aan de voorkant van mijn huis, besloot ik dat ik gewoon de boel de boel zou laten, in de auto zou stappen en naar het tuincentrum zou rijden. En ja, ik en een tuincentrum. Een plek waarbij het beter is om mijn bankpassen thuis te laten.
Na er zeker drie uur rondgelopen te hebben, elk plantje te hebben bekeken en hele gesprekken met een medewerker over plantjes en tuinen te hebben gevoerd, had ik een aantal plantjes in mijn wagentje staan. Op naar de kassa en naar huis. Het weer was intussen best lekker geworden. Niet zo warm, een windje erbij en toen ik mijn auto parkeerde, stond mijn buurvrouw te schoffelen tussen de nieuwe plantjes.
Al kletsend over van alles haalde ik mijn bakken leeg en bekeek ik hoe ik de nieuwe plantjes zou neerzetten in de bakken. De buurvrouw vroeg of ik tevreden was en samen besloten we hier en daar wat te veranderen.
Een andere buurvrouw kwam erbij en die haalde een lange tuinslang om de nieuwe plantjes water te geven. En zo waren we de rommel wat aan het opruimen. Wat moe, maar voldaan bekeken we onze creaties en gingen we naar binnen.
Nu hoor ik je denken: ‘Waarom schrijf je hier een blog over? Zit ik hier een dagboek te lezen?’ Nou, ja en nee, want nu komt het waarom ik dit schrijf. Vanmorgen, toen ik opstond, voelde ik mij 10x beter. Weer actief, zin om dingen te doen. Ik was plannen aan het maken hoe de achtertuin verder aan te pakken.
Stukje bij beetje.
Toen ik later langs de bakken liep en ze bekeek vond ik eigenlijk dat er niet eens zoveel veranderd was. Er stonden alleen wat nieuwe planten in. Toch keek ik er heel anders naar. En misschien nog wel belangrijker: ik keek ook heel anders naar alles wat nog moest gebeuren.
Dat is namelijk wat we vaak vergeten als we nergens zin in hebben om te doen, terwijl we inmiddels een lijst hebben met dingen die we zouden willen doen. Dat het in je hoofd blijft zitten. Dat doet vaak meer dan iets gewoon gaan doen. Al is het niet heel groot. Gewoon één ding en dan kan je het achter je laten en op een of andere manier voelt dat alsof er iets zwaars van je af is gegleden. Terwijl je ook positieve energie krijgt, omdat het ook nog onverwachts heel gezellig kan zijn.
Het kan ook zijn dat het te maken heeft met dat ik met mijn blote handen in de aarde zat te vroeten. Ze zeggen dat het zorgt voor een verlaging van het cortisol in je lichaam. Vaak ook niet slecht om daar wat rekening mee te houden.
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week.
Wil je hier verder over lezen?
Bijvoorbeeld over:
