Pardon my French, maar waar zijn we nu weer beland?

Je kunt heel goed weten waar je naartoe wilt en toch een verkeerde afslag nemen.

Een vriend van mij wilde laatst bij me langskomen en belde onderweg dat hij wat later zou zijn. Hij had de afslag gemist en doordat er verderop wegwerkzaamheden waren, stond hij inmiddels in de file. ‘Ja, stom. ‘Ik zat niet op te letten.’

Het zette me aan het denken over hoe we soms het gevoel hebben dat we een verkeerde keuze hebben gemaakt. Dat we iets stoms hebben gedaan. Dat we ergens een verkeerde afslag hebben genomen en nu niet meer precies weten hoe we verder moeten.

Je maakt een keuze waarvan je denkt dat die goed is. Je begint aan iets nieuws. Je zegt ja tegen een kans. Je beëindigt iets waarvan je denkt dat het niet meer bij je past.

En soms pakt dat goed uit.

En soms helemaal niet.

Dan blijkt die baan toch niet te zijn wat je ervan verwachtte. Loopt een relatie anders dan je had gehoopt. Mislukt iets waar je maanden aan hebt gewerkt. Neem je een beslissing waarvan je achteraf denkt: hoe heb ik dit in hemelsnaam kunnen bedenken?

En dan denken we in plaats van oké, dit was blijkbaar niet de goede route nogal snel:

Wat is er mis met mij?

Waarom lukt het anderen wel?

Ben ik hier soms gewoon niet goed genoeg voor?

En voor je het weet gaat het niet meer over wat er gebeurd is, maar over wie jij denkt dat je bent.

Een verkeerde afslag wordt ineens een oordeel.

Een navigatiesysteem gaat daar heel anders mee om. Als je verkeerd rijdt, berekent het gewoon een nieuwe route.

Of je hoort voor de twintigste keer: keer om, keer om.

Er volgt geen opmerking over je rijvaardigheid. Het ding kijkt gewoon waar je bent en niet waar je had moeten zijn. Daarna berekent het een nieuwe route naar je bestemming.

Dat betekent niet dat je niet verdrietig mag zijn. Het kan ontzettend zwaar zijn als iets anders loopt dan je had gehoopt. Je hoeft ook niet na ieder fiasco op zoek naar de verborgen levensles.

Soms is iets gewoon klote. Pardon my French.

Soms doet iets pijn en duurt het even voordat je weet wat je ermee moet.

Je mag balen.

Je mag spijt hebben.

Je mag verdrietig zijn om wat er niet is gelukt.

Je mag zelfs een tijdje denken: verdorie, hoe heb ik dit voor elkaar gekregen?

Maar er zit nogal een verschil tussen denken dit heb ik niet goed aangepakt en denken ik kan dit blijkbaar gewoon niet.

Als dit gebeurt, als het tegenzit, wat gaat er dan om in jouw hoofd?

Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week.

Wil je hier verder over lezen?

Bijvoorbeeld over:

Perfectionisme

Uitstelgedrag

Innerlijke criticus