Ik wilde alleen een andere auto kopen
En panoramadaken en andere levenskeuzes
Ken je dat moment waarop je besluit een andere auto te kopen?
In het begin is het simpel. Je huidige auto maakt een geluid waarvan je vermoedt dat het niet in de fabriek zo bedacht is en je denkt: tijd voor iets anders.
Dus je gaat kijken.
Een week later weet je hoeveel pk een gemiddelde gezinsauto heeft, heb je 37 reviews gelezen, 14 vergelijkingssites bezocht en kun je in je slaap uitleggen waarom de kofferbak van model A nét iets praktischer is dan die van model B.
Ondertussen rijd je nog steeds in dezelfde oude auto.
Want iemand komt met een auto met een panorama dak.
Tja. Dat is eigenlijk ook wel leuk.
Dus zoek je nog even verder.
Misschien is er ergens een auto die goedkoper is, zuiniger rijdt, meer ruimte heeft, minder kilometers op de teller heeft, mooier is én toevallig ook nog geleverd wordt met een persoonlijke masseur, een mand verse croissants en een fles vers geperste jus.
Dat lijkt mij eerlijk gezegd best een goed verkoopargument.
Waarom leveren ze dat er eigenlijk niet bij?
Ik dwaal af.....
Hoe dan ook, die perfecte auto blijkt ongeveer net zo zeldzaam als een eenhoorn. Zeker als je er ook nog een mand verse croissants bij wilt.
Dus maar weer verder zoeken.
En dan zie je ineens stoelverwarming. Dat lijkt me ook wel wat. Voor die drie dagen per jaar dat je daar echt blij van wordt.
Of een verwarmd stuur. Blijkt ook te bestaan. Best lekker als je vingers half bevroren zijn van het krabben op een winterochtend.
Goed.
Drie weken verder en nog steeds geen auto.
Je bent inmiddels niet meer op zoek naar een auto. Je bent op zoek naar een auto die alleen bestaat in je hoofd. Een auto die alles heeft wat je wilt én precies binnen je budget valt.
En dat doen we niet alleen met auto's.
Ook met plannen.
Dat idee dat al maanden door je hoofd speelt. Een cursus die je wilt volgen. Een bedrijf dat je wilt starten. Een andere baan. Meer tijd voor jezelf. Gezonder eten.
We blijven vergelijken, twijfelen, verbeteren, nog even nadenken en hopen dat er ergens nog iets beters voorbij komt.
En terwijl wij wachten op perfect, rijdt iemand anders allang de straat uit in een auto die misschien niet perfect is, maar hem wel brengt waar hij wil zijn. Zonder panorama dak, zonder verwarmd stuur, zonder een mand verse croissants in de achterbak.
Maar ook zonder dat rare geluid waarvan je iedere keer denkt: dat hoort vast niet.
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week.
Wil je hier verder over lezen?
Bijvoorbeeld over:
