Geen tijd voor jezelf? Misschien wacht je op de verkeerde maandag.
En over witte konijnen die altijd haast hebben.
Ken je van die mensen die altijd lijken te rennen? Ze werken, brengen kinderen weg, bellen hun moeder terug, regelen de barbecue voor zaterdag, halen nog even boodschappen, sturen een kaartje naar een zieke collega en weten ook nog precies wanneer de hond zijn ontwormingskuur moet hebben.
Als je ze vraagt hoe het gaat, krijg je meestal hetzelfde antwoord.
"Druk, maar goed."
Dat "maar goed" vind ik steeds vreemder worden. ‘Maar goed', wat betekent dat nou eigenlijk? Ik moet van alles doen en regelen, en als dat allemaal vandaag of deze week lukt om te doen, ben ik blij? Voel ik mij voldaan? Kan ik gerust het weekend in? Wat is dat?
Het ‘druk, maar goed'. Is volgens mij een uitdrukking om te zeggen: zozo of nou.. het kan beter, maar we doen het er maar mee.
Ik denk dat veel mensen zichzelf vertellen dat ze geen tijd hebben voor zichzelf, maar volgens mij is er iets heel anders aan de hand. We hollen alsof we achterna gezeten worden door de klok. En steeds vaker zie ik dat konijn voor mij van Alice in Wonderland als iemand mij dit antwoordt wanneer ik vraag hoe het gaat. Het vervelende van dit antwoord is ook dat het klinkt als: Ja, goed, maar ik moet nu door en heb geen tijd om even te kletsen. Ik heb een hele waslijst van taken en wil het allemaal vandaag nog doen, want morgen….. (weer zo’n drukke, maar goed dag.)
Hoe komt het toch dat we dit maar blijven doen? En hoe kan het dat er ook veel mensen zijn die wel tijd vinden voor zichzelf? Want laten we eerlijk zijn: er is namelijk bijna altijd wel een halfuur.
Een half uur waarin je gedachteloos op je telefoon zit.
Een half uur waarin je nog even iets aan het schoonmaken bent…
Een half uur waarin je "ja" zegt…..
En als je nu denkt: “Nou, jij kent mijn leven niet.” Dan snap ik dat wel, want we hebben allemaal zo onze eigen redenen om zo hard te hollen.
Het probleem dat ik denk dat we eens zouden moeten benoemen, is dat tijd voor jezelf bijna altijd als eerste van de agenda verdwijnt. Dat kan zijn, omdat iemand anders iets van je nodig heeft of jij in ieder geval denkt dat je iets ‘nu’ moet doen. Het kan zijn door onze waarden en overtuigingen die je hebt meegekregen, maar mogelijk doorschieten.
Alsof je gewoon wat fitter wil worden en ondertussen aan het trainen lijkt te zijn voor een halve marathon.
En dat gebeurt zo vaak, dat het op een gegeven moment normaal voelt. Het is haast al wonderlijk als je het merkt dat je het doet. En het meest vreemde? Je wordt er soms nog trots op ook dat je alles geregeld krijgt. Dat mensen op je kunnen rekenen. Dat jij degene bent die het wel oplost.
Totdat je op een dag merkt dat je agenda vol staat met dingen die belangrijk zijn...
...maar dat jij er zelf nergens meer tussen past.
Wakker worden met de gedachte: ‘Vandaag zet ik mezelf weer helemaal onderaan.” Wie doet dat? Niemand toch? Althans, niet vrijwillig, lijkt mij. Het gebeurt ook in kleine keuzes die we maken, zoals even eerst die e-mail schrijven of laat ik die collega even helpen. Nog even stofzuigen, de kinderen ophalen en oh! Zal ik snel nog even een boodschap doen voordat ik naar huis ga?
We blijven vaak dingen maar uitstellen tot… Als het rustiger is, na de vakantie, als we verhuisd zijn, na deze drukke periode op het werk. Alsof er ergens een maandag komt waarop het leven uit zichzelf ruimte voor jou gaat maken. Ik weet het niet, maar ik heb die maandag nog nooit ontmoet.
Toch blijven we uitstellen om tijd te maken voor onszelf, en ik bedoel dan niet een avondje sporten of een wandeling maken. Ik bedoel echt voor jezelf zorgen. Want wat is het dat je eigenlijk wilt? Stel dat die maandag zich aandient. Wat zou je dan doen?
Ik weet haast zeker dat je er wel eens over nadenkt en weet je wat ik er zo eng aan vind? Dat je het misschien niet eens meer zou kunnen benoemen. Dat er van alles door je hoofd heen gaat dat te maken heeft met taken. Want dan heb je voor je idee rust. Als alles gedaan is en onder controle is.
Maar daar klopt geen bal van.
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week.
Wil je hier verder over lezen?
Bijvoorbeeld over:
