Een broodnodige vakantie
Graag zonder te veel opblaaskrokodillen
Ergens in januari gebeurt het.
De eerste regenbuien lijken eindeloos te duren, de agenda voor het nieuwe jaar vult zich alweer en ergens tussen een volle werkdag en het opruimen van de kerstspullen ontstaat de gedachte:
We moeten echt even weg.
Niet omdat je per se een avontuurlijke reis wilt maken of omdat je droomt van een compleet andere cultuur of een bijzondere ervaring.
Gewoon omdat je moe bent. – En misschien koud en nat doordat je voor de zoveelste keer doorweekt thuiskomt na een hoosbui.
Als het dan eindelijk zover is, de auto vol zit, kinderen op de achterbank en je co-piloot Waze in de gaten houdt voor de beste route. Begint voor sommige mensen de ellende.
De kinderen vragen of het nog lang duurt. Iemand moet plassen. Waze stuurt je van de snelweg af, omdat je drie minuten kunt winnen. Na tien minuten sta je met twintig andere auto's op een provinciale weg waar blijkbaar iedereen drie minuten wilde winnen.
Je kijkt naar de klok.
Naar het aantal kilometers.
Naar het brandstofverbruik.
Weer naar de klok.
Je vraagt of iedereen zijn paspoort nog heeft.
Of de hotelbevestiging wel gedownload is.
Of iemand de koelbox goed heeft dichtgedaan.
Je zet de airco een graad lager.
Nee... toch weer een graad hoger.
Je vraagt of de kinderen alsjeblieft even normaal kunnen doen.
En plop, ineens ben je meer bezig met alles wat er onderweg mis kan gaan dan met de vakantie waar je maanden naar hebt uitgekeken.
Je had de vakantie tenslotte tot in de puntjes geregeld. Het all-inclusive resort was geboekt. De kamers uitgezocht. Alles zou straks klaarstaan.
Je vergat alleen de reis ernaartoe, denk je bij jezelf. Had ik toch maar die videoschermen geïnstalleerd achterin voor de kinderen. En waarom moest die tas met spullen toch nog even mee, waardoor hij nu precies mijn uitzicht belemmert? Je kijkt er nog een keer naar. En nog een keer. Je weet dat het nergens op slaat, maar toch blijft die tas je irriteren.
Als we op vakantie gaan, denken we er vaak niet aan dat we niet alleen onze koffers en koters meenemen. We nemen ook onszelf mee. Degene die thuis gewend is alles te controleren, vooruit te denken en problemen oplost voordat ze ontstaan. Die pas kan ontspannen als alles geregeld is. Als dan schijnbaar de controle wordt verloren en je er weinig aan kunt doen zolang je op de weg moet letten. Ontstaat er kortsluiting. Gelukkig niet met de auto, maar wel in je hoofd.
Je ziet ineens een kant van jezelf die thuis misschien minder opvalt, omdat alles daar gewoon doorgaat. De kant die alles wil voorzien, alles wil oplossen en pas ontspant als er niets meer mis kan gaan.
Je kunt duizenden kilometers rijden, maar je neemt toch jezelf mee. En dat kan confronterend zijn.
Je maakt je druk over het eten in het restaurant van het hotel straks. Je hebt er tenslotte een hoop geld aan uitgegeven waar je hard voor hebt moeten werken. Wat als het tegenvalt? Je maakt je druk om straks in een overvol zwembad te zitten, in paniek omdat je door al de hoofden in het water je kids misschien niet ziet. Je maakt je druk over de omgeving en wat als het weer ineens omslaat?
En waarschijnlijk gaat het niet eens over het eten. Of die regen. En diep vanbinnen weet je ook wel dat die kinderen niet ineens verdwijnen tussen twintig opblaaskrokodillen
Maar toch kijk je nog een keer naar het weerbericht.
Voor de zekerheid.
Tja.
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijstvoor langere gedachten, ongeveer één keer per week.
Wil je hier verder over lezen?
Bijvoorbeeld over:
