Die stem in je hoofd heeft een mening over alles en ratelt maar door.
Die stem in je hoofd heeft een mening over alles en ratelt maar door.
Niks tegen brandweermannen (of vrouwen) maar deze is irritant.
Hij zit er al bij je ontbijt.
Nog voordat je koffie fatsoenlijk binnen is
Je hebt een idee. Een goed idee zelfs — dat voel je. Eentje waarvan je voelt: hier zit iets in.
En precies dán komt hij binnenstormen alsof hij de brandweer is.
Je innerlijke criticus. Die zichzelf graag 'de stem van de logica' noemt.
Die zegt dat het misschien toch niet zo goed is. Dat je er nog even over na moet denken. Dat iemand anders het waarschijnlijk al beter heeft gedaan. Dat het niet het juiste moment is.
Ontzettend behulpzaam allemaal.
Die stem doet zich voor als je geweten — als die nuchtere stem die je voor fouten behoedt. Maar dat is hij niet. Hij is angst in een pak. Een overlevingsmechanisme dat ooit ergens nuttig was en sindsdien zijn functie een beetje is kwijtgeraakt.
Hij beschermt je niet tegen falen. Hij zorgt alleen voor uitstelgedrag.
Het vervelende is, dat hij heel slim is, want hij zegt geen dingen als: “Hallo, ik ben angst en ik ga je klein houden.” Nee. Hij klinkt juist heel logisch.
Zijn argumenten zijn niet gek. Wacht nog even. Doe eerst meer onderzoek. Zorg dat het goed genoeg is voordat je het laat zien. Allemaal dingen die in theorie kloppen — en in de praktijk zorgen voor perfectionisme en dat je lijst met uitgestelde plannen alleen maar langer wordt.
Wat toevallig exact dezelfde strategie is waardoor mensen al drie jaar een domeinnaam hebben maar nog steeds geen website. De innerlijke criticus wil niet dat je groeit. Hij wil dat je voorspelbaar blijft.
Want voorspelbaar voelt veilig.
Ook als je daar langzaam ongelukkig van wordt.
Dat is het gemene eraan: hij beschermt je niet alleen tegen mislukken.
Hij beschermt je ook tegen zichtbaarheid. Tegen verandering. Tegen keuzes maken waar iemand misschien iets van vindt.
Dus blijf je hangen in voorbereiden. In nadenken. In nóg een podcast luisteren over perfectionisme terwijl je eigenlijk allang weet wat je wilt doen.
Wat hij je niet vertelt: er is nooit een moment waarop hij zegt dat het goed genoeg is. Dat moment bestaat niet in zijn vocabulaire. Hij verschuift de lat elke keer als je er bijna bent, omdat zijn enige taak is je veilig te houden. En veilig betekent voor hem: niet doen.
Mensen denken vaak dat moed betekent dat je nergens meer bang voor bent. Maar meestal betekent het gewoon dat je de angst inmiddels herkent aan zijn schoenen.
“Oh jij weer.”
Wil je hier verder over lezen?
Ik schrijf over de dingen waar we onszelf vaak in vastzetten — zonder dat we het meteen doorhebben.
Bijvoorbeeld over:
