Uitstelgedrag heeft een slecht imago. Het klinkt als een verwijt.
Uitstelgedrag heeft een slecht imago.
Als het Ineens belangrijk is om de kruidenla alfabetisch te ordenen
Uitstelgedrag heeft een slecht imago. Het klinkt als een verwijt.
Uitstelgedrag heeft een slecht imago.
Als het Ineens belangrijk is om de kruidenla alfabetisch te ordenen
Uitstelgedrag heeft een slecht imago. Het klinkt als een verwijt.
Het probleem is alleen: de taak gaat niet weg.
Er is een taak.
Niet een kleine taak. Eentje die al een tijdje op je lijst staat. Eentje waarbij je elke ochtend denkt: vandaag ga ik hem doen. En elke avond denkt: morgen is ook een dag.
Hij heeft inmiddels een soort eigen persoonlijkheid gekregen. Een zware, zwijgzame aanwezigheid in de hoek van je hoofd die je aankijkt terwijl jij voor de vierde keer wat te drinken haalt of je hand weer gedachteloos in de dropjespot laat verdwijnen, alsof daar diep vanbinnen misschien tóch de oplossing tussen de winegums ligt.
Uitstelgedrag heeft een slecht imago. Het klinkt als een verwijt.
Je stelt alles uit. Je hebt totaal geen discipline. Wanneer ga je nou eens beginnen?.
Maar bijna niemand stelt iets zomaar uit. Dat is niet wat ik zie. Wat ik zie is: mensen die uitstellen omdat de taak iets triggert wat ze liever vermijden.
De angst dat het tegenvalt. Dat het niet goed genoeg is. Het gevoel van niet weten waar te beginnen — en dan maar helemaal niet beginnen.
Het probleem is alleen: de taak gaat niet weg.
Hij wordt ook niet kleiner. Hij wordt groter — niet in werkelijkheid, maar in je hoofd. Want elke dag dat hij er nog ligt voegt een klein laagje schuldgevoel toe. Een klein beetje spanning. Een klein beetje "ik ben iemand die dit soort dingen niet afkrijgt."
En dat is het echte probleem. Niet de taak. Het verhaal dat je over jezelf begint te geloven omdat de taak er nog steeds ligt.
Kunnen denken: gedaan, klaar, volgende.
Het rare aan uitstellen is dat mensen vaak doen alsof het een motivatieprobleem is. Alsof iemand gewoon nét wat meer discipline nodig heeft en dan ineens fluitend aan moeilijke taken begint alsof het een hobbyproject op Pinterest is.
Maar meestal wil je het helemaal niet uitstellen.
Je wilt juist dat het klaar is. Uit je hoofd. Van je lijst af. Je wilt die mentale achtergrondruis kwijt van iets dat constant energie blijft vragen terwijl je er niet aan begint.
Alleen zit er vaak iets tussen jou en het beginnen.
En dat “iets” heeft verrassend weinig te maken met de taak zelf.
Het gaat zelden over die ene mail. Of dat gesprek. Of dat plan waar je aan moet werken.
Het gaat over wat het betekent als het mislukt.
Of tegenvalt.
Of iemand er iets van vindt.
Of jij erachter komt dat je misschien toch niet zo goed bent als je hoopte.
Dát is meestal het deel waar je brein van in de remmen schiet.
En geloof me, ik weet er alles van. Ik heb periodes gehad waarin ik uren kon verdwijnen in totaal nutteloze spoedklusjes terwijl de écht belangrijke dingen me vanuit de verte stonden aan te kijken als een teleurgestelde ouder op een schoolplein.
Dan zat ik ineens al drie kwartier verdiept in de vraag welke plant het “beste tot z’n recht zou komen” in dat ene hoekje van de tuin, alsof de verkeerde keuze het complete ecosysteem van het hele dorp waar ik woon zou ontregelen. Ondertussen lagen er in mijn eigen bedrijf taken te wachten waar ik wél spanning van voelde, maar daar liep ik dan met een grote boog omheen terwijl ik serieus dacht: eerst even uitzoeken of lavendel zich wel prettig voelt naast salie.
Dat is het gemene van uitstelgedrag. Het ziet er vaak verrassend productief uit. Je bent druk. Je bent bezig. Je hebt zelfs ineens de behoefte om een keukenlade opnieuw te organiseren alsof Marie Kondo persoonlijk langskomt voor controle. Maar diep vanbinnen weet je precies welke taak je eigenlijk ontwijkt.
Beginnen hoeft niet goed te voelen.
Dat is misschien het meest eerlijke wat ik hierover kan zeggen, en het klinkt niet zo bemoedigend maar het helpt echt.
Je hoeft je er niet klaar voor te voelen. Je hoeft niet gemotiveerd te zijn. Je hoeft geen perfect plan te hebben.
Je hoeft alleen maar het kleinste mogelijke eerste ding te doen. Klein genoeg om eigenlijk niet te kunnen mislukken.
En dan kijken wat er gebeurt.
Bijna altijd is het antwoord: het valt mee. Niet omdat de taak ineens makkelijk is. Maar omdat het gevoel vóór het beginnen altijd zwaarder is dan het beginnen zelf.
De taak in de hoek van je hoofd is vaak veel groter dan dat het in werkelijkheid is.
Loop jij ook al even met zo'n taak? Ik schrijf hier vaker over — volg me via [sociale media] of kom straks op de mailinglijst voor een eerlijk berichtje, ongeveer één keer per week. Geen stappenplannen. Gewoon dit.
Wil je hier verder over lezen?
Ik schrijf over de dingen waar we onszelf vaak in vastzetten — zonder dat we het meteen doorhebben.
Bijvoorbeeld over:
