De tape om mijn teen
En andere dingen die eigenlijk tijdelijk bedoeld waren
Een paar dagen geleden schreef ik over mijn blauwe teen. Het goede nieuws is dat ie er nog aan zit. Het slechte nieuws is dat het nog steeds niet prettig lopen is.
Vooral wanneer ik schoenen aantrek in plaats van mijn slippers, wat met het mooie weer de afgelopen dagen helemaal geen probleem was, blijkt die kleine teen verrassend veel invloed te hebben op mijn humeur.
Wie had gedacht dat zo'n klein onderdeel van een mens zoveel ruimte kon opeisen.
Nu heb ik het voordeel dat ik naast coach ook masseur ben. En zoals dat gaat wanneer je eenmaal een vak leert, blijf je daarna allerlei cursussen volgen. In mijn geval betekende dat ooit een cursus tapen.
Dus dacht ik: laat ik die kennis eens inzetten.
Ik pakte de tape, bond mijn kleine teen netjes vast aan zijn buurman en liep vervolgens een rondje.
En eerlijk? Dat scheelde enorm. Je krijgt door zo’n tapeje meer steun en het irriteert minder
Eigenlijk precies zoals een pleister voelt wanneer je een wondje hebt. Het is niet weg, maar je hebt er minder last van.
Dat zette me aan het denken.
Want volgens mij doen we dit voortdurend. Niet alleen met blauwe tenen, maar met veel dingen.
We zoeken iets wat het ongemak draaglijker maakt.
Of we zoeken juist iemand op die even zegt dat het allemaal wel meevalt.
En daar is op zichzelf niets mis mee. Sterker nog, soms is zo'n pleister precies wat je nodig hebt om de dag door te komen. Niet alles hoeft meteen een levensveranderend inzicht op te leveren. Soms wil je gewoon dat het iets minder pijn doet.
Maar een pleister blijft een pleister.
De tape om mijn teen zorgt ervoor dat het prettiger loopt. Het is niet zo dat mijn teen er ineens genezen door is. Wanneer ik de tape eraf haal, laat mijn teen me vrij direct weten dat het probleem nog niet vertrokken is.
En ergens denk ik dat veel van de dingen die wij doen precies zo werken. Ze geven steun. Verzachting.
Maar soms noemen we iets een oplossing, terwijl het eigenlijk een hulpmiddel is.
En dat zijn twee verschillende dingen.
Ik vind dat zelf trouwens een lastige.
Want als iets helpt, voelt het al snel alsof je goed bezig bent.
Terwijl je soms pas later ontdekt dat je vooral heel comfortabel bent geworden in het omgaan met iets dat eigenlijk aandacht nodig heeft. En je bijna vergeet dat die pleister ooit bedoeld was als tijdelijke oplossing.
Ondertussen loop ik hier dus rond met een getapete teen.
Best tevreden.
Best comfortabel.
Maar ook wetende dat die tape uiteindelijk niet degene is die het herstel gaat doen. Hoe graag ik dat ook zou willen.
Wil je hier verder over lezen?
Ik schrijf over de dingen waar we onszelf vaak in vastzetten — zonder dat we het meteen doorhebben.
Bijvoorbeeld over:
