Je kunt ook gewoon even die administratie doen
Een pingpongwedstrijd in je hoofd
Er zijn van die momenten waarop ik mijzelf hoor praten en dan denk; ja, natuurlijk kom je er niet uit. In je hoofd gaan je gedachten heen en weer alsof er een wereldrecord pingpong wordt gespeeld
De ene helft wil iets en de andere helft wilt precies het tegenovergestelde.
Neem vandaag. Zondag en dat is zo’n dag dat je best een beetje rust mag hebben. Toch? Je hebt geen afspraken, de telefoon gaat niet de hele dag en niemand lijkt vandaag iets nodig van je te hebben.
Gewoon een paar uur waarin niemand aan je trekt alsof je een oude trui bent die aan alle kanten wordt uitgerekt.
Maar dan gebeurt er iets. Zodra je die rust wilt pakken, begint een ander deel zich ermee te bemoeien. Dat deel zegt dingen als: 'Nou, nu kun je mooi even die administratie doen.'
En ergens is dat dus best absurd. Want het was net nog een dag die lekker rustig zou zijn, maar er is toch blijkbaar altijd wel iets dat zegt dat je ‘het nuttig moet maken’.
En dat doe je zelf. Er is niemand die het van je vraagt. Geen baas die je belt of je tijd hebt om nog iets te doen. Geen kind dat iets nodig heeft. Gewoon jij, in gesprek met jezelf, aan het discussiëren in je hoofd. Het zijn twee stemmen die allebei overtuigend klinken.
De één wil stoppen.
De ander wil door.
En dat voelt dan alsof je niet weet wat je wilt.
Het voelt alsof je moet kiezen welk van de twee opties mag winnen. Je kunt dan wel heel hard net als bij tafeltennis een smash slaan. Radicaal een beslissing nemen, zodat de ene optie als winnaar uit de bus komt, maar ook dat werkt niet. Het voelt dan vaak meer als een teleurstelling, omdat je het andere niet doet. Of je voelt je schuldig.
Soms denk ik wel eens dat dat altijd aanstaan gewoon bij mij hoort. Toch ben ik de laatste jaren steeds beter geworden in prioriteiten stellen. In ieder geval doorzien wanneer ik een keuze maak die goed voor ‘mij’ is of voor een ander. Daarbij echt even stilstaan is gewoon soms nodig om jezelf halt toe te roepen en te gaan voor een beetje rust.
Het is echt niet erg om zo nu en dan voor je eigen rust en geluk gewoon eens iets uit te stellen al zou het dan een ‘nuttige dag’ zijn als je het wel doet. Maar ja. Het hangt ervan af denk ik wat de betekenis van nuttig voor je is. Of niet?
Ik schrijf vaker over dit soort thema’s — perfectionisme, uitstelgedrag en die stem in je hoofd die soms gewoon te aanwezig is. — volg me via sociale media of spring op de mailinglijst voor langere gedachten, ongeveer één keer per week.
Wil je hier verder over lezen?
Bijvoorbeeld over:
