Innerlijke criticus en ganzenborden

Angst voor vakje 58

Gazenborden deden we vroeger thuis nog wel eens toen ik klein was. Ik heb het al lang niet gespeeld, maar toen speelde ik het nog wel eens met mijn zussen of oma. Dat was soms grappig, want als mijn oma op het punt stond om te verliezen, liep ze met haar pion soms zo over het spelbord dat alle pionnetjes omvielen en niemand meer zeker wist waar zijn pionnetje stond.

Discussies natuurlijk en opmerkingen over tegen je verlies kunnen. 😊 Meestal begonnen we dan het spel opnieuw.

Vandaag was ik de la met spelletjes aan het opruimen en zag ik een oude doos met ganzenborden. Ik bekeek of het nog wel te redden was of te versleten. En toen dacht ik aan het vakje dat je altijd wil vermijden. Vakje 58.

Er zijn ook andere vakjes bij ganzenborden die je wilt ontwijken. Sommige vakjes zorgen ervoor dat je een stapje terug moet doen, maar vakje 58 is het meest vervelende vakje. Als je daarop komt, moet je terug naar het begin en overnieuw beginnen.

Zooo irritant. Vooral het gejuich van zussen. Maar goed, die zetten mij wel weer op het spoor om tegen mijn verlies te kunnen of nog harder mijn best te doen om eerder binnen te zijn met mijn pionnetje dan de rest. Het hield mij in ieder geval niet tegen om het nog een keer te proberen en vaak was mijn moeder in de buurt om mij te steunen en te zeggen: “Kom op meid.”

Toch deed het vinden van het spel meer dan alleen een simpele jeugdherinnering. Het deed me denken aan de innerlijke criticus. Niet eens zozeer door wat hij allemaal zegt, maar door dat ene gevoel dat hij kan geven. Alsof je ineens weer helemaal terug bij af bent.

Dat gevoel alleen is soms al genoeg. Alsof alles wat je tot dan toe hebt gedaan ineens niet meer meetelt.

Soms gebeurt er niet eens iets. Je bent bijna klaar. Je kijkt nog één keer naar wat je hebt gemaakt en ineens zie je alleen nog wat er niet goed is. Terwijl het je bloed, zweet en tranen heeft gekost. Opeens vraag je je af of je niet beter helemaal opnieuw kunt beginnen.

We maken het mee thuis, op het werk en ook op school.

Iemand reageert anders dan je had gehoopt.

Je twijfelt ineens aan alles wat je hebt gedaan.

Je ligt er misschien wakker van.

Vakje 58: "Zie je wel, ik kan dit niet." Je innerlijke criticus zegt dat je helemaal opnieuw moet beginnen, terwijl dat in werkelijkheid niet zo is.

Misschien is dat ook wel het verschil tussen een spel als ganzenbord en het echte leven. Op een spelbord zie je dat je terug moet. In het echte leven voelt het soms alleen zo.

Als ik er nu zo over nadenk, had mijn moeder misschien wel gelijk met haar: "Kom op, meid."

Dat hielp uiteindelijk meer dan de strategie van mijn oma.

Al moet ik eerlijk zeggen... die had ook wel iets.