Coaching methoden

En een tragisch bord pasta

Soms lijkt coaching een beetje veranderd in een IKEA-handleiding voor mensen.

Volg stap 1 tot en met 12 en tadaa: opgelost.

Alleen werkt een mens meestal niet zo. De één raakt al overprikkeld van drie open WhatsApp-gesprekken en de ander voelt juist paniek zodra er te weinig richting of uitdaging is.

Dus nee, ik geloof niet zo in één methode die zogenaamd voor iedereen werkt.

Waarom ik mezelf geen coach van één methode noem

Er zijn tegenwoordig zoveel vormen van coaching en mentoring dat je soms bijna denkt dat je eerst een woordenboek nodig hebt voordat je hulp kunt zoeken. Life coaching, mindset coaching, burn-out coaching, NLP, mentoring, embodiment, cognitieve coaching, holistische coaching… het blijft groeien.

Misschien is dat precies waarom zoveel mensen vastlopen in het zoeken naar de juiste vorm van coaching. Want er is van alles.

Dat is best goed, maar je raakt erdoor wel makkelijk de weg kwijt in coaching-land.”

Niet omdat die vormen niet kloppen, maar omdat jij als mens niet in één van die vormen past.

Je kunt tegelijk moe zijn en ambitie hebben. Vastlopen in perfectionisme en toch bang zijn om stil te vallen. Alles onder controle willen houden en daar ondertussen doodmoe van worden.

Dat past niet netjes in één methode.

Coaching als menukaart

Een coach zoeken die bij je past is bijna alsof je een menukaart krijgt in een restaurant waar de kok iets te enthousiast is geworden.

Life coaching. Burn-out coaching. NLP. Holistisch. Mentoring. Cognitieve coaching.

En ergens halverwege denk je: prima allemaal, maar wie gaat me nou daadwerkelijk helpen?

Waarom ik mezelf niet vastzet in één methode

Voor mij voelt coaching het meest waardevol wanneer er echt gekeken wordt naar de mens tegenover me. Niet naar wat er “hoort” binnen een bepaalde stroming.

Sommige mensen hebben behoefte aan zachtheid en anderen juist aan duidelijkheid.
Sommigen moeten leren vertragen en anderen moeten juist weer leren voelen dat ze leven in plaats van alleen functioneren.

En vaak wisselt dat zelfs per fase.

Ik geloof niet dat een mens geholpen is met een standaard rijtje vragen die passen in een bepaalde coachstijl.

Een methode mag helpen, maar niet beperken

Ik zie methodes als gereedschap, niet als identiteit.

Net zoals een goede kok niet alleen maar peper gebruikt omdat hij ooit heeft geleerd dat peper “de beste smaakmaker” is. Dat zou een vrij tragisch bord pasta worden.

Zo kijk ik ook naar coaching.

Soms gebruik je praktische tools.
Soms inzichten vanuit psychologie.
Soms ontspanning, ademhaling of beweging.
Soms confronterende eerlijkheid.
En soms is het belangrijkste simpelweg dat iemand zich eindelijk niet opgejaagd voelt terwijl hij vertelt wat er echt speelt.

Uiteindelijk draait coaching voor mij hierom

En dat zijn geen labels, ingewikkelde termen of het gebruik van één methode, omdat die alle antwoorden zou kunnen brengen.

Maar om mensen helpen weer thuis te komen bij zichzelf. - en dat klinkt wat 2004, maar eigenlijk gaat het over iets heel alledaags: dat je niet blijft doorgaan op de automatische piloot, alleen omdat je het altijd zo hebt gedaan of omdat anderen dat van je verwachten.

Dat is een beetje alsof je elke week opnieuw boodschappen doet en ondertussen blijft werken met het lijstje van vorige week.

Je loopt door dezelfde gangen, pakt dezelfde dingen, zonder echt te kijken.

En op zich werkt het. Tot je op een dag beseft dat je dit niet alleen in de supermarkt doet, maar ook met je werk, je keuzes, je grenzen, je hele leven eigenlijk.

Alsof je jezelf steeds opnieuw in dezelfde versie van “dit is gewoon hoe ik ben” neerzet, zonder ooit te checken of dat nog klopt. En je dat helemaal niet meer wilt.

Misschien zoek je geen methode die je moet volgen, maar iemand die met je meekijkt naar wat er werkelijk speelt.